Dankbaarheid en wederkerigheid, je perspectief bepaalt

Dankbaarheid en wederkerigheid

Wat is er nu niet meer normaal gesproken aan de orde van de dag? Dat is bedanken voor iets wat van zelfsprekend is. Dagelijks krijg je diverse dingen voorgeschoteld, maak je gebruik van, neem je voor lief terwijl het helemaal niet vanzelfsprekend is dat je ze mag ontvangen. Dankbaar zijn gaat over het liefhebben van wat je hebt mogen ervaren, mogen ontvangen, mogen voelen. Wat ook een erg belangrijk facet van dankbaarheid is, is de uiting van een gift.

Een gift is iets wat je aan iets of iemand doet toekomen zonder dat je er iets voor terugverlangd. Volledig vrij van wederkerigheid. Wederkerigheid wordt bij uitstek toegepast in situaties waarin mensen iets van elkaar nodig hebben en impliciet verwachtingen uiten naar de ander toe. Voor wat hoort wat. En als dat geschaad wordt, want mensen zien het als een recht dat ze toekomt, dan is er een grote disbalans ontstaan waarbij de energie niet goed stroomt. Sterker nog, waarbij de energie snel kan veranderen in toewensing met een bijzonder onprettige uitingsvorm.

Je licht laat je perspectieven zien die er mogen zijn.

Dankbaar zijn gaat er dus om dat je stil staat bij de dingen die er gebeuren in je leven. Zoals bovenstaande al aangeeft, hangt dankbaarheid af van je perspectief waarvoor je dankbaar bent. Velen gebeurtenissen in je leven zul je in dankbare positie ontvangen. Maar er zijn ook gebeurtenissen waarvoor je in eerste instantie minder dankbaar zult zijn.

Levenslessen zijn er om geleerd te worden. Niet zo zeer vanuit vrijwillige basis maar vanuit de basis van je ziel. Je ziel heeft diverse afspraken gemaakt met zichzelf over hetgeen deze wil gaan leren. En zo zullen er tal van levenslessen op je pad komen. Een aantal hiervan zijn fijn, plezierig en het gevoel van geluk ontstaat instantaan. Dat houdt in dat dit gevoel van geluk direct aanwezig is en kan aanhouden. Andere levenslessen zullen geen gevoel van geluk en plezier teweeg brengen. In tegendeel, deze zullen juist een tegenovergesteld effect hebben. Een instantaan, of langzaam toenemend gevoel van onbehagen, woede, angst, verdriet en pijn zullen het resultaat zijn.

Dankbaarheid af van je perspectief waarvoor je dankbaar bent.

Dankbaarheid mag je dus ook uiten naar deze gebeurtenissen en gevoelens. Want dankbaar hoef je niet alleen te zijn voor het positieve. Dankbaar mag je ook zijn voor de negatieve keerzijde die je meemaakt en doorleeft. Want stel je voor dat je alleen maar dankbaar bent voor de positieve situatie? Dan ontstaat een disbalans. Want alleen het positieve kan in balans worden gehouden door het negatieve.

Het lemniscaat kan alleen maar een lemniscaat zijn als daar zowel de ene als de andere kant bij wordt gecreëerd. Dankbaarheid is daarmee een vergankelijke situatie geworden. Situatie is expliciet het woord wat hierbij wordt genoemd want dat houdt in dat er een bepaalde setting is gecreëerd waarvan je iets mag leren. En leren is het grotere geheel waarvan je ziel onderdeel uit maakt. En waarvoor je ziel je dit leven heeft gegeven, namelijk om te leren. Het leren dankbaar zijn voor je lessen is dus geen eenvoudige taak. De vergankelijke situaties die zijn ontwikkeld en gecreëerd dwingen je ertoe om regelmatig stil te staan bij de situatie en context waarin je je bevindt. Het dwingt je namelijk om steeds dichter naar jezelf te gaan. Om jezelf steeds dieper in je eigen ziel te gaan kijken. Want het dwingt je om kritisch te zijn op wat je te leren hebt.

Wat maakt dat je dankbaar bent voor fijne dingen? Die vraag is vaak eenvoudig te beantwoorden. Maar wat maakt dat je dankbaar bent voor de niet fijne dingen? Denk aan een scheiding, buitengesloten worden, onderdrukt te worden, af geserveerd te worden vanwege je uiterlijk? Of wat maakt je dankbaar dat anderen je kleineren en pesten? Of buitensluiten en in elkaar slaan? Dat zijn zeer complexe vragen ansich, laat staan als je ze gaat combineren met dankbaarheid en dankbaar zijn voor een dergelijke situatie.

In essentie zullen de antwoorden je dwingen om diep in jezelf te kijken. Want hoe hard anderen ook proberen om je te laten zien dat je het niet waard bent, hoe harder zul je naar binnen mogen kijken om te zien dat je het wel waard bent. We zijn allemaal verbonden en we zijn allemaal geconnect met onze energie. Alles wat anderen projecteren kan een weerspiegeling zijn van je eigen leerwens van je ziel. Hoe dieper je graaft in je leerwensen van je ziel, hoe eerder je achter je leerwensen komt en hoe eerder je dankbaar kunt zijn.

Het lijkt cryptisch maar het is juist paradoxaal. De kunst van het leren kijken naar je zelf is de sleutel tot het doorzien van jouw te leren lessen. En de oplossing van je te leren lessen is door deze lessen grondig te leren. Soms is het juist het doorstaan van een beproeving die je doet laten realiseren dat de beproeving best mee viel. Juist als je weet wat de beproeving is en waartoe het leidt, zal de duur en intensiteit van de beproeving afnemen. Het uithouden in ongewis vol raadsels en oneerlijkheid en onrechtvaardigheid zorgen ervoor dat de lengte en intensiteit toenemen. Soms is het beter om gewoon je levensles voorlief te nemen zodat je hem van een andere kant kunt gaan bekijken. Deze perspectiefwissel is de doorbraak voor je levensles.

Dankbaarheid en de wederkerigheid van deze dankbaarheid schuilt hem dus in de perspectiefwissel.

Dankbaarheid en de wederkerigheid van deze dankbaarheid schuilt hem dus in de perspectiefwissel. Want als je zowel dankbaar bent voor zowel het positieve als het negatieve, dan wil je je verdiepen in het waarom en waartoe. En deze vragen zijn expliciet gekoppeld aan je levenslessen. Mensenlevens zijn niet eenvoudig. Eenvoudig is natuurlijk een relatief begrip aangezien het van je referentiekader afhangt of iets eenvoudig of complex is. Maar voor menselijke begrippen is een mensenleven niet eenvoudig. Dat houdt in dat je levenslessen niet eenvoudig zijn.

Dankbaar zijn is dus een oprechte interesse in je levenslessen. Dit is niet elke dag op een brief je schrijven ik ben dankbaar voor mijn sandwich met verse jus d'orange. En dan vervolgens een yoga momentje doen om vervolgens geen verantwoordelijkheid te nemen voor je leven.

Dankbaarheid gaat er dus over dat je naar zowel het mooie als het minder mooie wat er in je leven te leren valt bewust onder ogen ziet en daaruit je levenslessen probeert te filteren. En als je ze gevonden hebt, dan is dankbaarheid een poging om het plezierige en het gevoelde onplezierige te omarmen en tot je te nemen in gelijke mate. Want als je dit in balans kunt brengen, dan zal je leerles meer gedoceerd worden en zul je vredelievender worden met jezelf. Als je vredelievender wordt met jezelf, dan ligt de weg naar jezelf leuk vinden open. En als de weg open ligt om jezelf leuk te vinden, dan kun je die weg zo ver 'bestappen' dat je uiteindelijk volmondig tegen jezelf kunt zeggen dat je van jezelf houdt!